Het is vandaag precies een jaar geleden dat we Wasiu en Kumi in onze armen sloten. Wat lijkt het alweer lang geleden! En tegelijkertijd kunnen Frank en ik ons precies herinneren hoe het vorig jaar was, alsof het nog maar een paar weken geleden is dat we afreisden naar Nigeria.
Ik had me zo voorgenomen om na thuiskomst elke maand een update te schrijven, maar dat is er (nog steeds) niet van gekomen. Regelmatig krijg ik namelijk reacties van xe2x80x98Moriaantje-lezersxe2x80x99 die het leuk vinden om ons van een afstandje te volgen en het jammer vinden dat er zo weinig nieuws op onze log verschijnt. Misschien dat het binnenkort gaat veranderen, want als het goed is krijg ik daar meer tijd voor. Daar zal ik straks -in een volgende log- wel op terugkomen, eerst maar eens even beginnen met het afgelopen jaar.
Als we er zo op terugkijken zijn die zes weken in Nigeria, van 28 juli t/m 6 september 2006, heel erg goed en waardevol geweest. Toen we er middenin zaten vonden we dat het erg lang duurde en af en toe was het in Ekiti ook erg moeilijk om Wasiu en Kumi te vermaken, want we mochten het hotelterrein niet verlaten met de kinderen tot de rechtzaak was geweest xc3xa9n we hadden niet al te veel speelgoed bij ons.
Na de rechtzaak op 30 augustus ging het opeens heel snel. We reisden 3 september naar Abuja en daar ging alles in een sneltreinvaart: xe2x80x99s Maandags naar de ambassade voor de aanvraag van de visa en het legaliseren van de documenten van Wasiu en Kumi, op woensdagmorgen was dat allemaal rond en wisten we dat we niet mee konden met de KLM-vlucht op woensdagavond, en dat we donderdagavond zouden vertrekken. We hadden besloten er woensdag een relaxed dagje van te maken (ook al wilde ik ontzettend graag snel naar huis, ik was het helemaal zat!) en gingen xe2x80x98s morgens naar het zwembad van een luxe hotel. De volgende dag zouden we naar een park in Abuja gaan. Toen we echter xe2x80x98s middags in het hotel terugwaren en probeerden Kumi te laten slapen werd er opeens gebeld. Er stond iemand in de lobby van het hotel die zei van KLM te zijn en meldde dat er toch nog plaatsen waren op de vlucht van woensdagavond. Frank is halsoverkop met die man meegegaan om de tickets te betalen bij KLM.
Ik bleef achter met de kinderen, die er niets van snapten dat papa opeens was weggegaan. Ik vertelde de kinderen dat we diezelfde avond toch nog met het vliegtuig naar Nederland zouden gaan, belde de chauffeur om te vragen of hij ons die avond naar het vliegveld kon brengen en belde naar NL om door te geven dat ze niet vrijdag- maar donderdagmorgen op Schiphol moesten staan. Ik had nog geen uur daarvoor een SMS gestuurd dat het niet was gelukt om de vlucht om te zetten. We waren echt ontzettend blij dat Stella aan ons gedacht had toen vier personen hun vlucht van die woensdagavond annuleerden!
Ik moest als de wiedeweerga, in anderhalf uur tijd, alle spullen inpakken, de kinderen hun reiskleren aan doen en zelf nog onder de douche. En ik was alleen. Wasiu en Kumi waren heel lief en gingen eerst rustig TV kijken. Daarna hielp Wasiu heel goed mee om zichzelf en Kumi om te kleden.
Toen Frank terugkwam in het hotel stonden de koffers en tassen klaar, zaten Wasiu en Kumi met hun nieuwe kleren op het bed en kwam ik net onder de douche vandaan. Vervolgens kon Frank nog snel onder de douche en nadat ook hij zijn reiskleren had aangetrokken waren we helemaal klaar voor de reis naar Nederland met ons gezin.
De reis naar het vliegveld was erg bijzonder. Frank en ik voelden heel duidelijk dat wij Wasiu en Kumi uit hun geboorteland gingen meenemen en dat het waarschijnlijk erg lang zou duren voor Wasiu en Kumi weer voet op Nigeriaanse bodem zouden zetten. Tot Kumi drong niet echt door wat er stond te gebeuren, maar Wasiu was zich er wel bewust van, al was xe2x80x98ie meer bezig met het vliegtuig dan met de bestemming.
Het inchecken en de controles op het vliegveld hadden nogal wat voeten in de aarde. De verschillende (douane)beambten wilden alle officixc3xable papieren zien en controleren. Op dat moment voelden we ons erg ongemakkelijk en opgelaten, want je valt al zo op. Maar achteraf weten we dat het heel goed is dat de zaak zo zorgvuldig bekeken en gecontroleerd wordt. Toen bleek dat alles in orde was kregen we alleen maar heel positieve reacties van de mensen op het vliegveld. Ze wensten ons en de kinderen heel veel geluk, en dat meenden ze ook.
Toen het vliegtuig loskwam van de grond zat Wasiu vol interesse naar buiten te kijken. Hij vond het allemaal ontzettend spannend. Kumi lag al te slapen en wij voelden de emoties van het verlaten van Nigeria en de spoedige aankomst in Nederland met Kumi en Wasiu.
Achteraf weten we dat die zes weken in Nigeria voor ons viertjes heel belangrijk zijn geweest. We zijn in die zes weken een echt en hecht gezin geworden, mede doordat we zo op elkaars lip zaten en er geen anderen om ons heen waren die de eerste stappen in het hechtingsproces konden verstoren. Van tevoren hadden we bedacht dat we na thuiskomst voorzichtig moesten zijn met bezoek, maar bij thuiskomst bleek dat dat absoluut niet nodig was. Gelukkig maar, want we vonden het met zxe2x80x99n allen heerlijk om iedereen op bezoek te krijgen!
In een eerder log stond al dat Wasiu begin oktober al naar school is gegaan en dat ik een week later weer begon op mijn werk. Frank had op dat moment zijn baan opgezegd en was thuis om Wasiu naar en van school te brengen en te halen. En later, in november, ook Kumi twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal te brengen. Vanaf januari is Kumi drie ochtenden naar de peuterspeelzaal gegaan.
Zowel met Wasiu (over het algemeen erg serieus) als met Kumi (altijd in voor een grapje) ging het erg goed op school en peuterspeelzaal. Allebei waren ze volop bezig met het leren van Nederlands. Toen Wasiu na de kerstvakantie weer naar school ging, heeft hij voor het eerst iets in de kring verteld. Zijn juf meldde aan het einde van de ochtend trots dat hij in de kring verteld had dat we met de boot naar een eiland waren geweest in de vakantie. Dat we naar Terschelling waren geweest kon niet uit het verhaal worden opgemaakt, maar wel dat we op een waddeneiland waren geweest. Ontzettend knap! Juf stond ook versteld van de vooruitgang die hij in twee weken in zijn taal had geboekt.
Voor Kumi gaat het leren van taal en aanverwante zaken op een veel natuurlijkere manier en daarbij gebruikt ze Wasiu ook graag als voorbeeld. Als Wasiu tot twintig leert tellen, doet Kumi vrolijk mee!
Het heeft tot maart geduurd dat Kumi haar draai in de groep van de peuterspeelzaal echt had gevonden. Ze was daarvoor vaak in haar eentje ergens mee bezig, het liefst met de klei. En wat ook opviel is dat ze aboluut niet met volwassenen praatte. Toen ik haar daar een keer naar vroeg om te achterhalen waarom ze bijvoorbeeld niets tegen de leidsters wilde zeggen, kreeg ik iets in de trant van xe2x80x98daar heb ik geen zin inxe2x80x99 als antwoord. Alsof het een bewuste keuze was!
Inmiddels speelt Kumi erg veel en leuk met twee andere meisjes op de peuterspeelzaal. En volgens de leidsters is ze samen met een van die meisjes de gangmaker van de groep. Kumi praat nu op de peuterspeelzaal ook met volwassenen. Ze is dus heel erg gegroeid en veranderd. Het is goed om te horen dat je kind zich in een andere situatie zo heel anders kan gedragen en bewegen xc3xa9n dat ze daarin een enorme groei kan doormaken. Zelf zien wij zoxe2x80x99n ontwikkeling niet, omdat Kumi zich in onze aanwezigheid anders en vrijer gedraagt. Na de zomervakantie blijft Kumi drie ochtenden in de week naar de peuterspeelzaal gaan. Dat laten we lekker zo doorlopen tot ze volgend jaar, op haar vierde, naar de basisschool mag.
Ook Wasiu heeft een aantal ontwikkelingen doorgemaakt op school. In de eerste plaats natuurlijk die van de taal. Hij gaat sinds maart een half uurtje per week naar logopedie. Daar bleek dat hij, na een half jaar in Nederland te hebben gewoond, op het niveau van een vierjarige zat. Een hele prestatie voor een jongetje van bijna zes volgens de logopediste, de school en onszelf. En de logopediste had er het volste vertrouwen in dat Wasiu aan het begin van het volgende schooljaar hetzelfde taalniveau zou hebben als zijn leeftijdsgenootjes. Wij voelden ons apetrots!
Naast de taal heeft Wasiu op school ook geleerd om niet meer met zijn fysiek te communiceren, maar dat met woorden te doen. Hij was in het begin volledig aangewezen op de non-verbale communicatie, die zich o.a. uitte in het meetrekken van kinderen als hij met hen wilde spelen, puur omdat hij de taal nog niet machtig was. Naarmate zijn taal beter werd moest hij leren het xe2x80x98trekken en duwenxe2x80x99 niet meer te gebruiken. Dat moest bij wijze van spreken worden afgebouwd. Het was voor ons ook wel een eye-opener om te horen dat veel kinderen Wasiuxe2x80x99s xe2x80x98trekken en duwenxe2x80x99 als zeer bedreigend zien. Daar hadden wij helemaal niet bij stilgestaan. Dan zie je maar weer dat onze cultuur het elkaar aanraken niet echt toestaat (nou ja, dat is natuurlijk wel onze xe2x80x98vertalingxe2x80x99 en conclusie). Laten we alsjeblieft wat meer multi-culti worden!
Iets anders wat Wasiu heeft moeten leren is dat nee echt nee is. Wasiu staat zijn mannetje, weet wat hij wil en kan daardoor ook aardig zijn zin proberen door te drijven. Dat merkten wij thuis, maar ook op school viel het op. Omdat het respect voor de ander een van de uitgangspunten van Wasiuxe2x80x99s school is, werd hier ook bewust aan gewerkt. Resultaat was dat Wasiu af en toe teleurgesteld was dat hij iets niet voor elkaar kreeg, maar inmiddels zegt hij zelf ook regelmatig xe2x80x9cnee is nee!xe2x80x9d.
Naast alle dingen die Wasiu vanwege het lesprogramma op school heeft geleerd, heeft hij ook veel dingen geleerd van zijn klasgenootjes: nieuwe woorden waarvan je zou willen dat hij ze niet leerde, spelletjes die wij zelf al lang vergeten waren, dat je niet met iedereen bevriend hoeft te zijn omdat je mekaar gewoon niet ligt, dat het veel leuker is om dingen met elkaar te delen dan ze voor jezelf te houden en xe2x80x93last but not least- dat het heel frustrerend kan zijn als je niet kunt afspreken met je vriendje/vriendinnetje terwijl je dat zo graag wilde. Kortom: Wasiu heeft een heel leerzaam schooljaar gehad. Hij heeft ontzettend veel opgestoken in korte tijd en hij voelt zich helemaal thuis in zijn klas.
Hij gaat volgend schooljaar naar groep 3. Dat zal xe2x80x98m best nog wel eens tegenvallen, want hij zou graag de hele dag spelen en hij heeft toch wel een achterstand in vergelijking met in Nederland opgegroeide leeftijdsgenootjes, maar aan de andere kant vindt hij het heel spannend om met letters bezig te zijn en woorden te leren lezen. Dus volgens ons komt het wel goed.
Het afgelopen jaar zijn we uiteraard allemaal jarig geweest en was het de eerste keer dat we dat met zxe2x80x99n viertjes meemaakten. En natuurlijk hadden Frank en ik ook nog onze eerste vader- en moederdag. Allemaal heel bijzonder.
<wordt vervolgd in de volgende log>
